Άγγελοι....

άγγελοι...για μια στιγμή άγγελοι

μα τα φτερά μου κάηκαν...

μα η σάρκα έμεινε χωρίς φτερά...

μα εσύ ώ εσύ άργησες τόσο να με κρατήσεις...

άργησες να καταλάβεις....

άργησες να πετάξεις δίπλα μου...

μια στιγμή και όλα μύρισαν θάνατο...

μύρισαν σάρκα καμένη...

παραδομένη στο θάνατο βούτηξα σε χώματα..

βρωμιά που ακούμπησε το κορμί...

ψυχή που έφυγε μέσα σε πούπουλα ...

πούπουλα που κάηκαν την ώρα που εσύ αργούσες...

την ώρα που εσύ έψαχνες να δεις πως πετάνε...

την ώρα που εσύ δεν πίστεψες ότι πετάμε...

δεν πίστεψες στους αγγέλους...

στα φτερά...

στους αιθέρες....

δεν απογειώθηκες τη στιγμή που άρχισαν να καίγονται τα φτερά μου...

σιγουριά...σιγουριά ότι δε θα φτάσω να προκαλέσω θάνατο..

ότι δε θα χορέψω παρέα με το χάρο...

όμως εγώ έκαψα τα φτερά ...έκαψα μέσα σε αέρα τα πούπουλα...

απογειώθηκα μέσα σε θάνατο...

γιατί...

γιατί με άφησες να πεθάνω...?

γιατί τώρα με κρατάς...?

γιατί περίμενες πρώτα να πεθάνω...?

γιατί ...?

άγγελε μου...

γιατί...?
KV

photo from η ποιηση εντος μας