έρωτα τη λέγανε....

Μια φορά και έναν καιρό....
σε ένα δάσος μοναδικό...εκεί που όλα έμοιαζαν ότι δεν υπάρχουν...
εκεί ανακάλυψα μια μυστική πόρτα....
ανοίγοντας την ξεδιπλώθηκε μπροστά μου η πιο όμορφη ιστορία...
έρωτα τη λέγανε....
ο έρωτας...ζούσε σε μια πόλη που λεγότανε πάθος...
οι κάτοικοι της είχαν το ίδιο όνομα...τρέλα τους έλεγαν...
τα σπίτια τους ήταν στον ουρανό....το πρωί ο ήλιος ζέσταινε τις σκεπές τους...
τη νύχτα τα αστέρια έφεγγαν τα όνειρα τους...με αρχηγό το φεγγάρι....
οι δουλείες τους ήταν ...να φτιάχνουν παραμύθια για ερωτευμένους...
γράφανε ιστορίες πάνω σε χαρτιά ποτισμένα με έρωτα...πένα τους ήταν
η φαντασία και τα όνειρα....όλη μέρα γράφανε ιστορίες που έβγαιναν από τα
κύτταρα της καρδιάς του...το χαμόγελο γινότανε ο πρωταγωνιστής αυτός που τα έβαζε
με το κλάμα ...που το σκότωνε...που το έκανε να στραγγίζει...
η επιθυμία ήταν η πρωταγωνίστρια που πάντα νικούσε την τύχη...
το πάθος ήταν η κινητήρια δύναμη ...που σκότωνε την αδιαφορία....
οι στιγμές ήταν το κεντρικό πρόσωπο...που νικούσε τον χρόνο....
η ζήλια ήταν η πλοκή της ιστορίας που όμως πάντα τη νικούσε η στιγμή του πάθους...
όμως κάποια στιγμή η φαντασία στέρεψε...
τα χαρτιά έμεναν άγραφα...
οι πένες στράγγισαν....
ο έρωτας που ζούσε στην πόλη του πάθους ....δεν έγραφε πλέον ιστορίες....
τότε ήρθε η αγάπη...τον ρώτησε τι συμβαίνει...
εκείνος θαμπώθηκε από την τόλμη της....
χαμήλωσε το βλέμμα του...παραδέχτηκε τη δύναμη της απέναντι στο πάθος....
όμως τότε ξύπνησε η ηδονή...σάρωσε σαν χείμαρρος την αγάπη...διέλυσε την παντοτινή της αίγλη
ο έρωτας επικράτησε ξάνα στην πόλη του πάθους με κατοίκους που λεγόντουσαν τρελοί....
και έζησε ο έρωτας με το πάθος ...τη τρέλα ...την ηδονή...χωρίς η αγάπη να μπορεί να τον καταρρίψει...
έζησαν αυτοί καλά...και εμείς....? ποιος ξέρει....ή ξέρει...ζήσαμε με έρωτα...ή με άγαπη...
KV



















photo from
https://www.pinterest.com/pin/AUGrxfzPq3bDgV1dY4rqnHEptrsBC-bET6JNC5D7otK1poHQb-8Ab-c/