τηλέφωνο...

κάθε μέρα σκαρφάλωνα στο πιο ψηλό σημείο του ονείρου...

παιδί γινόμουνα...

για να ακούσω μια φράση σου....

για να ακούσω την χροία της φωνης σου...

και εγω εκεί κρεμασμένη σε ένα τήλεφωνο...

η κάρδια μου...

η καρδια μου σπάει..φτερουγίζει...

θέε μου το γέλιο σου....

ζω για το γέλιο σου...

ζω για να ακούω τη φωνή σου...

ζω για τη στιγμή που γίνομαι παιδί....

εκεί στο πουθενά..κρεμασμένη σε ενα τηλέφωνο

μόνο για σένα...

μόνο για μένα...

γραμμές επικοινωνίας που γεφυρώνουν έρωτα...

που μας κάνουν παιδία...μέσα στη μέση του πουθενά...

ανέμελα να ακούω τη φωνή σου....

όλη μου η σκέψη σε ενα ακουστικό...

παιδί μόνο για ενα τηλεφώνημα...

σκανδαλιά μεσα απο μια γραμμή...

παιδί μόνο για σένα...

τηλέφωνο που τρέχει σαν εκτροχιασμένο τρένο...

και εμείς εκεί παιδια μέσα σε ενα

εκτροχιασμένο τηλέφωνο...

KV

photo from η ποιηση εντος μας