δώσε μου το χέρι σου.....

Μέσα σε τοπίο ομίχλης ...ήρθες
απρόσκλητος....
άξαφνα....
αναπάντεχα....
απρόσμενα...
άσπρο άλογο που μόνο αυτό μαρτυρούσε την αλήθεια της στιγμής....
κοίταξα...
αναρωτήθηκα...
σκέφτηκα...
ασυναίσθητη κίνηση του χεριού...στην εντολή που πήρα....
δώσε μου το χέρι σου.....
άπλωσα το χέρι...
άγγιγμα δαχτύλων...δευτερόλεπτα που έκαψαν τα ακροδάχτυλα...
φόβος....
πως να πιστέψω ...μέσα στο δάσος του ονείρου...
ότι η εντολή ήταν πραγματική...?
πως να πιστέψω ότι θα καταφέρω να ανέβω στο άλογο...?
πως να πιστέψω μέσα σε ένα δάσος ονείρου....?
πως να πιστέψω ότι υπάρχεις....?
πως να πιστέψω ότι μετά από το άγγιγμα θα ανέβω στο άλογο...?
πως....?
μίλα....πες κάτι έκτος της εντολής που έδωσες...
μίλα μέσα στο όνειρο του δάσους...
ορκίσου στα δέντρα του παραλόγου....
στα μονοπάτια της φαντασίας....
στις πέτρες που μιλούν την γλώσσα του παραμυθιού....
στο χώμα που φτιάχτηκε απο στοιβάδες μαγείας....
στην ομίχλη που χαιδεύει ψυχές την ώρα που συναντιόνται....
ορκίσου ότι η εντολή δεν θα σβήσει....
ορκίσου....
όρκο σου δίνω δε θα τραβήξω ποτέ το χέρι μου από το χέρι σου...
ορκίσου όμως πως δε θα πάψεις ποτέ να μου δίνεις το χέρι σου...εκεί μέσα στην ομίχλη ....
εκεί μέσα στο δάσος του όνειρου...
ορκίσου παλικάρι μου...ορκίσου....
KV


















photo from
https://www.pinterest.com/pin/1829656079625028/